MTP/MPO 12 Core Fiber Cables Multimode (OM4)

เพราะประหยัดจำนวนหัวต่อเมื่อคิดเป็นสายแกนมาก และเข้ากับคาสเซ็ตต์ที่มีอยู่เดิม โดยผู้ผลิตรายหนึ่งระบุว่าระบบฐาน 8 ทำให้จำนวนหัว MPO ของสาย 24 แกนขึ้นไปเพิ่มขึ้น 50 เปอร์เซ็นต์เทียบกับระบบฐาน 12

• ข้อดีด้านจำนวนหัวต่อ สาย 24 แกนในระบบฐาน 12 ใช้หัวต่อ 2 หัวต่อปลาย แต่ในระบบฐาน 8 ใช้ 3 หัวต่อปลาย ซึ่งหมายถึงจุดต่อเพิ่มขึ้น และทุกจุดต่อคือค่าการสูญเสียที่เพิ่มเข้ามาในงบประมาณของช่องสัญญาณ
• ข้อดีด้านความเข้ากันได้ ระบบคาสเซ็ตต์และแผงอะแดปเตอร์ที่ติดตั้งไว้แล้วส่วนใหญ่รับหัวต่อ 12 แกน การขยายด้วยสาย 12 แกนจึงไม่ต้องเปลี่ยนอุปกรณ์เดิม ซึ่งเป็นต้นทุนที่มักมากกว่าค่าสาย
• ข้อแลกที่ต้องยอมรับ ในงานขนานที่ใช้ 8 เส้นใย จะมีเส้นใย 4 เส้นต่อหัวต่อที่ไม่ได้ใช้งาน ซึ่งมาตรฐาน IEEE ระบุไว้ว่า 4 ตำแหน่งกลางของหัวต่อไม่ได้ใช้งานในงาน 100GBASE-SR4 จึงเป็นการแลกความเข้ากันได้กับความคุ้มค่าของเส้นใย

เผื่อได้ถึงงาน 400 กิกะบิตที่ระยะ 100 เมตร ซึ่งเป็นระยะที่ครอบคลุมเส้นทางในศูนย์ข้อมูลส่วนใหญ่ โดยงาน 400GBASE-SR8 และ 400GBASE-SR16 ระบุระยะบน OM4 ไว้ 100 เมตรเท่ากัน

• ระยะที่ OM4 รองรับตามระดับความเร็ว 40GBASE-SR4 ได้ 150 เมตร, 100GBASE-SR4 ได้ 100 เมตร, 200GBASE-SR4 ได้ 100 เมตร, 400GBASE-SR8 ได้ 100 เมตร และ 400GBASE-SR16 ได้ 100 เมตร ซึ่งหมายถึงตั้งแต่ 100 กิกะบิตขึ้นไป ระยะคงที่อยู่ที่ 100 เมตร
• ข้อสังเกตที่ใช้วางแผนได้ ถ้าออกแบบเส้นทางไม่เกิน 100 เมตรไว้ตั้งแต่ต้น ก็อัปเกรดจาก 100 ไป 400 กิกะบิตได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนสาย แต่ต้องเปลี่ยนจำนวนเส้นใยที่ใช้ เพราะงาน 400GBASE-SR8 ใช้ 16 เส้นใยไม่ใช่ 8 เส้น
• สิ่งที่ต้องเผื่อไว้จริง ๆ เผื่อความจุเส้นใยและพื้นที่รางมากกว่าเผื่อชนิดเส้นใย เพราะการอัปเกรดความเร็วมักต้องการเส้นใยมากขึ้น ไม่ใช่เส้นใยที่ดีกว่า ส่งแผนอัปเกรดในสามถึงห้าปีมาให้เรา จะช่วยคำนวณความจุเส้นใยที่ควรเผื่อให้

สำคัญเพราะเป็นตัวกำหนดว่าตำแหน่งเส้นใยจะตรงกันหรือไม่ และต้องสอดคล้องกับแบบขั้วที่เลือก โดยสายแบบ A ติดตั้งคีย์ขึ้นต่อคีย์ลง แบบ B ติดตั้งคีย์ขึ้นต่อคีย์ขึ้น และแบบ C ติดตั้งคีย์ขึ้นต่อคีย์ลงเหมือนแบบ A แต่เดินสายภายในต่างกัน

• การนับตำแหน่งเส้นใย เมื่อหันคีย์ขึ้น ตำแหน่งที่ 1 อยู่ซ้ายสุดของหน้าสัมผัสและตำแหน่งที่ 12 อยู่ขวาสุด การกลับทิศคีย์จึงกลับลำดับตำแหน่งทั้งหมด ซึ่งเป็นกลไกที่แบบขั้วใช้จัดตำแหน่งให้ตรงกัน
• ตัวเลือกคีย์ที่มีมาตรฐานรองรับ ผู้ผลิตหัวต่อระบุว่าอะแดปเตอร์แบบคีย์ตรงข้ามกันคือตัวเลือกคีย์ที่ 1 และแบบคีย์ตรงกันคือตัวเลือกคีย์ที่ 2 ตามมาตรฐาน TIA-604-5 ฉบับแก้ไขที่ D จึงเป็นสองตัวเลือกที่มีเอกสารมาตรฐานกำกับ ไม่ใช่การตั้งค่าตามใจผู้ผลิต
• ข้อที่ต้องระวังเรื่องคำว่าพิน เอกสารบางฉบับใช้คำว่าพินหมายถึงตำแหน่งเส้นใย เช่นพินที่ 1 ถึงพินที่ 12 ซึ่งไม่ใช่พินนำร่องที่เป็นตัวจัดตำแหน่งหัวต่อ องค์กรฝึกอบรมด้านไฟเบอร์เลี่ยงคำว่าตัวผู้ตัวเมียและใช้คำว่ามีพินกับมีรูแทน เพื่อไม่ให้สับสนสองเรื่องนี้